08-10-08

update en blogpauze

Eventjes een update, ten eerste bedankt voor jullie lieve reacties allemaal, ze doen me oneindig goed.  Ik ga eventjes een blogpauze inlassen want het gaat echt niet goed met me.  Ik zit echt in een zwart gat.  Heb vanmorgen kontakt opgenomen met de stichting van kanker, binnen de 2 dagen zal een psycologe kontakt met mij opnemen, de eerste stap is gezet.  Ik wil verder kunnen met mijn leven, gelukkig zijn, weer kunnen lachen en onbezorgd zijn , allemaal dingen dat ik nu niet kan !!!

Heb een gedichtje geschreven, het geeft perfect weer hoe ik me voel :

Wat zie je er goed uit

roepen ze allemaal even luid

helaas voel ik me helemaal niet goed

het ontbreekt me dikwijls aan moed

na die reeks van vele dipjes

ben ik nu in een diepe depressie beland

Mijn verdriet raakt geen kant

Ik zie alles zo zwart

heb enorm pijn in mijn hart

Heb zoveel vrienden om me heen

En toch voel ik me zo eenzaam en alleen

Ik zou met mijn leven moeten doorgaan

Ik weet alleen niet hoe !!!

Hoelang moet ik dit nog doorstaan?

Sabine

21:16 Gepost door Sabine in Algemeen | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

05-10-08

Depressie

Het zit er al lang aan te komen bij mij, heb de laatste tijd zoveel dipjes, en de meesten duren maar een dag of 2 bij mij, maar de laatste weken duren mijn dipjes langer en langer en worden ze erger. 

Ik zit nu al van vorige week maandag in een serieuze dip en kan er niet vanaf geraken.  Niets kan me echt opvrolijken momenteel en dat vind ik beangstigend.  Ben wel minder moe dan vorige week, heb van mijn kinisist iets goeds gekregen om te slapen : een homeopatisch middel, eerst werd ik 3 keer per nacht wakker, nu maar 1 keer meer.

Heb momenteel ook weinig fut om op blogbezoek te gaan, vergeef het me !!!  Ik durf al niet meer zeggen dat ik depressief ben want dan krijg ik als antwoord : jamaar het is de herfsttijd, daar hebben er nu veel last van, kan wel zijn, maar bij mij scheelt er wel meer dan die herfsttijd.  Ik wil door met mijn leven en het lukt me niet, ik blokkeer helemaal.  Ben ik veel moe of voel ik ergens iets dan heb ik angst en stress tot en met, en dan al die dipjes zorgt ervoor dat ik me niet goed voel.

Dankzij een lotgenote besef ik nu ineens dat ik hulp nodig heb om hier uit te geraken.  Ik zit er volledig doorheen, ik geraak er alleen niet meer uit, hoe harder ik spartel hoe meer ik zink naar de bodem !!!

Ik ga in de week contact opnemen met de psycologe van het ziekenhuis, daar heb ik in het begin van mijn ziekte een paar goede gesprekken mee gehad.  Zij zal me wel kunnen helpen, ik zit muurvast, heb professionele hulp nodig.  Ik schrik als ik dat allemaal zo lees wat ik hier neerschrijf maar ik kan eindelijk aanvaarden dat ik hulp nodig heb, ik zit al zo lang wat aan te modderen.

Ik besef ook dat het de laatste 2 jaar ook wat veel is geweest : eerst de diagnose, dan de behandelingen, dan amper een jaar na de behandelingen die borstreconstructie en in juli de afwerking ervan, en dat allemaal in 2 jaar tijd.  Ik dacht dat ik alles verwerkt had, niet dus.

Ik ben enorm blij dat ik het hier allemaal kwijt kan, heb een man uit duizenden, lieve bloggertjes hier, lieve vriendinnen, en daar krijg ik allemaal veel steun van, maar ondanks al die steun geraak ik niet uit mijn depressie nu.

Het enigste wat me momenteel een beetje kan ontspannen is mijn computerles en mijn bezoekjes aan de kinisiste.

gedicht 3

Tenslotte heb ik nog een héél mooi gedicht waar ik me volledig in kan vinden, ook ik blijf hopen en vechten :

Het leven is niet altijd gemakkelijk

Het leven is niet altijd gemakkelijk
Je zal er vaak voor moeten vechten.
Na vallen toch gewoon weer opstaan,
En blijven doorgaan, zoveel je kan.

Tranen zullen er blijven komen,
Pijn zul je altijd blijven voelen.
maar dan is het de kunst van het leven,
om altijd te blijven vechten,
en nooit op te geven.

Geniet,
van de mooie dingen in je leven.
Geniet,
want geluk is niet aan iedereen gegeven.

Er zijn van die dagen,
dat je het moeilijk hebt,
om steeds maar door te gaan.
maar dan is het de kunst van het leven,
om altijd te blijven vechten,
en nooit op te geven.


20:13 Gepost door Sabine in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

02-10-08

Baaldag !!!

alsdezee
Ik heb vandaag een enorme baaldag, ben al 4 dagen hondsmoe, ik weet niet wat ik heb, ik geraak niet vooruit, ik sleep me vooruit, ben zooooooo moe, ik slaap 's nachts wel slecht, maar dat heb ik al sinds ik die hormonen inneem , en ik haal dat in overdag, slaap elke dag een uur tot anderhalf uur, maar nu de laatste dagen kom ik daar zelf niet meer mee toe, heb vandaag wel 3 uren geslapen en ik ben nog zo moe, al mijn alarmbellen gaan weer aan, ik heb weer enorm schrik, ben nochtans pas op controle geweest, maar ik kan er niets aan doen

Heb vanmorgen voor mijn armkous gebeld en ja ik mag het gaan halen.  Ben naar Hasselt gereden, ik mag het eerst aanpassen, amai wat is dat strak en warm rond mijn arm, wat gaat dat geven in de zomer.  Ik vraag al lachend : hebben ze dat niet in flashy kleuren, knalgeel of oranje of zo.  Ze kijkt me eerst verbazend aan en begint dan te lachen.  Nee zegt ze, ik heb de bruine kleur, er is ook nog zwart, ah bah jakkes zeg ik, zwart toch niet, kan het nog triestiger.  Ze kijkt me héél verwonderd aan, haha ik heb mijne naam weer gemaakt daar.

Als ik naar huis rijd overvalt me ineens een héél triestig gevoel, voel me ineens héél down.  En als ik die kous langs mij zien liggen, pffffffffffff, daar word ik ook niet vrolijker van.  Ik weet het is voor mijn eigen goed, maar ik word zo ineens met de neus op de feiten gedrukt.  Heb weinig last van mijne arm, elke dag een beetje pijn meer niet, ik doe er ook best veel mee, heb niet de indruk dat ik minder kan met die arm, ik sta er eigenlijk ook weinig bij stil dat ik links al mijn klieren kwijt ben.  Nu met die kous ga ik daar voortdurend aan herinnerd worden en dat deprimeert me enorm.

Ik hoop dat die vermoeidheid snel wat betert, als het volgende week niet beter is ga ik naar de dokter, ik hoop echt niet dat er iets scheelt, wat ben ik toch rap bang, zal dat ooit over gaan !!!  Maar de angst om te hervallen is zo onwezenlijk groot, ik kan dat niet omschrijven.  Ik denk dat ik het niet zou aankunnen moest ik hervallen.  Ik zeg altijd tegen mezelf : het mag gewoon niet terugkomen, mijn kinderen zijn nog te jong, wil nog zoveel doen in mijn leven.

Het doet me goed dat ik dat hier weer kan vertellen, het schrijven lucht me een beetje op, ik ga nog wat rusten en ik hoop dat die donkere wolken boven mijn hoofd weer rap zullen weg zijn !!!

deluchtin

 

 

16:13 Gepost door Sabine in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |